کنترل فعال یک حرکت پاندولی عبارت است از:
میرایی
یا تقویت آن
حرکت پیچ معمولا با بریکها کنترل می شود ولی در بعضی مواقع می توان آن را با ریررایزر و یا اسپید سیستم هم کنترل کرد.
برای میرایی یک حرکت پیچ باید در طول فاز پیچ بریک زد.
باید بدانیم که این پنج مورد مواردی هستند که یک خلبان می تواند دچار اشتباه شود:
اگر می خواهید یک حرکت پیچ را تقویت کنید باید در فاز کلایمب بریک بزنید.
و ما برای 5 پارامتر فوق می خواهیم 5 اشتباه رایج را مطالعه کنیم.
توجه! ما هرگز درفاز اکسلریشن بریک نمی گیریم: نه برای میرایی و نه برای تقویت!
برای درک مطالب فوق هیچ چیزی بهتر از انجام تمرین حرکت دلفینی نیست.
پرواز دلفینی شامل یک سری حرکات حول محور عرضی است. زنجیره ای از فاز کلایمب، فاز پیچ و در نهایت فاز اکسلریشن می باشد، که می توان آنها را در حالی که هدینگ خورد را حفظ می کنیم انجام دهید.
کافی است برای ایجاد یک کلایمب در پرواز مستقیم از بریکها استفاده کنید.
ولی باید بدانید که با چه سرعت و عمقی بریک را بگیرید و به چه سرعتی پس دهید.
اولین حرکت باید به اندازه کافی بزرگ، به اندازه کافی سریع و برای مدت طولانی نگه داشته نشود.
مشاهده خلبانانی که با اولین حرکت بال را به استال می برند، بسیار نادر است … اما اتفاق می افتد!
اجرای صحیح حرکت پیچ با بال سبز و دست های سبز نشان داده شده است،
اجرای نادست با بال قرمز و دست های قرمز نشان داده شده است،
خلبان حرکت گهواره ای به عقب و کاهش جزئی باد نسبی را حس می کند.
با ترمز کردن، باعث کاهش سرعت بال می شویم. اما خلبان را که به دلیل اینرسی بالا به حرکت خود ادامه می دهد و از بال سبقت می گیرد. از آنجایی که لاینها به طور مستقیم به پروفیل متصل هستند، این امر باعث حرکت بال به سمت بالا با افزایش زاویه حمله می شود. با افزایش نیروی بالابر، کل مجموعه به سمت بالا حرکت می کند.
بنابراین این سرعت خلبان است که باعث ایجاد فاز کلایمب می شود.
سرعت خلبان موتور ایجاد فاز کلایمب می باشد.
هر چه بال شما سریعتر و پرفرمنس بالاتری دشته باشد، صعود آن در اولین ترمز بیشتر خواهد بود
اولین بریک را نباید برای مدت طولانی نگه داشت: پس از اعمال مقدار مناسب ، باید بدون معطلی آن را رها کنید. اولین حرکت بریک و رها شدن نباید بیش از یک تا یک و نیم ثانیه طول بکشد.
شما باید سریع یا خیلی سریع رها کنید. اما مهمتر از همه، شما باید کاملاً رها کنید: دست ها بالا! بهتر است در هر تمرین با خودتان بگویید “دست های بالا” و بدون هیچ تردیدی کامل آنها را بالا دهید.
این حرکت اولین فازکلایمب ما را ایجاد می کند و منجر به حرکت پیچ می شود. از آنجایی که ما می خواهیم حرکت پیچ ادامه دار باشد، مطمئناً باید در فاز پیچ و سپس فاز اکسلریشن دست های خود را بالا نگه داریم.
در فاز پیچ و سپس اکسلریشن دستها را بالا نگه دارید.
در این لحظه میتوان با آرامش به تماشای توالی پاندولی ناشی از این حرکت نشست: شیرجه و سپس فاز اکسلریشن که باید سرعت اضافی را به همراه داشته باشد. این سرعت باعث ایجاد یک فاز کلایمب جدید می شود، حتی اگر خلبان دست های خود را بالا نگه دارد. سپس یک شیرجه جزئی جدید… و حرکت پیچ آرام آرام میرا می شود.
اما همچنین می توان این حرکت را در یک یا چند چرخه اضافی حفظ یا حتی تشدید کرد. باید به تدریج این کار را انجام داد زیرا خطر تشدید بیش از حد، فرانتاک شدن بال می باشد.
برای تقویت حرکت پیچ، باید در طول فاز کلایمب، به آرامی و به تدریج بریک زد.
بهترین زمان برای شروع بریک دقیقاً بین انتهای فاز اکسلریشن و ابتدای فاز کلایمب می باشد. زمانی که خلبان به زیر بال خود باز می گردد.
– اگر خلبان ترمز را خیلی دیر بزند، بخشی از حرکت فاز کلایمب را از دست می دهد و تقویت به اندازه کافی نخواهد بود.
– دوم اینکه خطر دیگری به نام تایمینگ که نزدیک شدن به زمان رها کردن بریکها است نیز وجود دارد. این می تواند منجر به از دست دادن کنترل بال شود.
رایج ترین و خطرناک ترین اشتباه، ترمز کردن زود هنگام زمانی که بال هنوز در فاز اکسلریشن می باشد. این مانع از رسیدن خلبان به سرعت مورد نظر می شود. و این سرعت است که موتور افزایش فاز کلایمب بعدی است.
در این مثال، توجه داشته باشید که وقتی خلبان زیر بال می رسد، 30 سانتی متر بریک دارد!
برای تقویت حرکت پیچ، ابتدا باید در تمام فاز اکسلریشن سرعت بگیرید، بنابراین دست های خود را کاملا بالا نگه دارید.
پس در فاز اکسلریشن بریک نگیرید.
این عمل بریک گرفتن باید به تدریج انجام شود که باعث صعود شود. توجه داشته باشید که نگه داشتن میزان مشخصی از بریک عمل صعود را خنثی خواهد کرد، حتی جلوی تشدید حرکت پیچ را خواهد گرفت.
بنابراین، شما باید عمل بریک گرفتن را در طول مدت صعود پخش کنید.
این به دامنه حرکت و طول لاینها بستگی دارد.
اگر فاز اکسلریشن سرعت خوبی را فراهم کرده باشد، فاز کلایمب دوم باید بیشتر از فاز کلایمب اول طول بکشد. حدود 2 ثانیه. از آنجایی که ما نمی خواهیم بیش از حد حرکت پیچ را تقویت کنیم، باید از عمق کمتری در بریک ها برای تقویت حرکت دوم استفاده کنیم. بگذارید حدود30 تا 40 سانتی متر.
بنابراین باید 40 سانتی متر ترمز را در مدت 2 ثانیه پخش کنیم.
یعنی سرعت ترمز 20 سانتی متر در ثانیه.
این یک حرکت آهسته و تدریجی است.
اگر در فاز اکسلریشن خیلی سریع بریک بزنید، از تمام دامنه حرکت مجاز در ابتدا به یکباره استفاده کرده اید. بنابراین شما مجبور هستید این مقدار بریک را در ادامه فاز کلایمب حفظ کنید. این حرکت ناگهانی منجر به این می شود که شما از بخشی از پتانسیل تشدید استفاده نکنید.
اگر با همین شدت و نرخ به بریک زدن در فاز کلایمب ادامه دهید در انتهای فاز کلایمب بریک زیادی خواهید داشت که خطرش به استال رفتن بال است.
دو اشتباه که ما را در معرض خطر آن قرار می دهد!
علاوه بر این، باید بدانید که بریک زدن خیلی سریع مانند بریک زدن خیلی زود باعث افزایش زاویه حمله و کاهش دامنه کلی حرکت می شود.
اگر سه اشتباه فوق را جمع کنیم، خطر واقعی ایجاد یک استال ناخواسته در هنگام تلاش برای ایجاد یک حرکت پیچ وجود دارد.
در حرکات پیچ با دامنه زیاد در فاز اکسلریشن، در حالی که بال در جلوی خلبان قرار دارد، استال به راحتی رخ دهد.
می توان با مشاهده وضعیت بدست آمده، دامنه بدست آمده در پایان فاز کلایمب یا در پایان اکسلریشن را اندازه گیری کرد. اما روش دیگری برای اندازه گیری دامنه پرواز دلفینی وجود دارد. لازم است به مسیر کلی ترسیم شده توسط دنباله نوسانات توجه شود: ارتفاع طی شده در طول فاز کلایمب. ارتفاع از دست داده شده در طول فاز اکسلریشن.
اگر این مسیر سینوسی باشد، به عنوان مثال باید به طول موج توجه کرد.
بیایید مسیرهای این دو پرواز دلفینی را در سه چرخه (3 صعود، 3 پیچ و 3 شتاب) مشاهده کنیم. هر دو بال یکسان هستند و هر دو خلبان وزن یکسانی دارند. فقط پروازشان متفاوت است.
خلبان سبز به درستی بال سبز خود را هدایت می کند.
خلبان قرمز با بال قرمز خود چندین اشتباه در هدایت انجام می دهد.
اگر دو نقاشی را روی هم قرار دهیم، متوجه تفاوت مسیرهای به دست آمده می شویم.
نوسانات بدست آمده با بال سبز بیشتر از نوسانات بال قرمز است. با این حال زاویه انگل آف اتک صعودها و فرودها یکسان است (30 درجه در پایان صعود، 30 درجه در پایان فرود) حداقل در اولین حرکت.
با این حال، خلبان قرمز بیشتر از خلبان سبز ترمز می کند!
خلبان سبز به یک پرواز دلفینی روان و سر خوردن بی نقص دست پیدا می کند. او در تمام مراحل شتاب دست های خود را بالا نگه می دارد و در طول تمام صعودها به تدریج ترمز می کند. او از 40 سانتی متر مسافت بریک استفاده می کند.
خلبان قرمز “سر می خورد”. او خیلی زود ترمز می کند که باعث صاف شدن وضعیت بدون افزایش سرعت می شود. علاوه بر این، او خیلی سریع ترمز می کند. بال در هنگام صعود به سمت هوا زاویه می گیرد، اما به سمت آسمان بالا نمی رود. زاویه حمله افزایش می یابد.
اگر به اسکی فکر کنید، متوجه می شوید؟
اسکی ها جهت متفاوتی نسبت به حرکت اسکی باز دارند.
همین امر در مورد ماشینی صدق می کند که در جاده لغزنده به طور ناگهانی شروع به پیچیدن می کند: چرخ ها به یک سمت می چرخند اما ماشین به طور مستقیم ادامه می دهد و سر می خورد.
مثالی از یک فرمان دادن کم در ماشین که از بالا دیده می شود.
می توان دید که هر چه راننده با فرمان خشن تر رفتار کند، احتمال سر خوردن او بیشتر می شود.
در رانندگی در جاده های لغزنده، باید با فرمان ملایم رفتار کنیم.
به همین ترتیب برای تقویت حرکت باید با بریکها ملایم رفتار کنیم!
در پاراگلایدر، می توانیم از سر خوردن صحبت کنیم زمانی که بال در جهت کرد لاین حرکت نکند. یک پاراگلایدر همیشه کمی سر می خورد زیرا زاویه ای بین کرد لاین و فلای پس بنام انگل آف اتک وجود دارد.
زاویه حمله:
حفظ زاویه حمله در حین شیرجه باعث افزایش عملکرد پاراگلایدر می شود و سر خوردن را راحتتر می کند. به عبارت دیگر، مطابق شکل زیر، وقتی خلبان در فاز اکسلریشن دستهایش را بالا نگه می دارد جریان هوا از روی ایرفویل بصورت یکنواخت عبور کرده و زاویه حمله مقدار ثابتی تا انتهای مسیر خواهد داشت.
از سوی دیگر، اگر خلبان در طول فاز اکسلریشن بریکها را رها نکند، به تدریج زاویه حمله افزایش مییابد. در نتیجه، خلبان در زمان کوتاهتر، با سرعت کمتر و همچنین افت ارتفاع کمتربه زیر بال میرسد. با این حال، در پایان این فاز، بهویژه در صورتی که خلبان بریکها را با شدت کشیده باشد، زاویه برخورد بال با هوا به شدت زیاد میشود.
به یاد داشته باشید، در حین شتاب نباید بریک زد! خلبان قرمز در زمان بندی اعمال بریک اشتباه دارد و در معرض خطر استال قرار دارد! این خلبان در طول فاز اکسلریشن برای تقویت حرکت پیچ بریک اعمل می کند و زاویه حمله را افزایش می دهد.
اما اگر خیلی آهسته بریک بزنید، زاویه حمله فقط کمی افزایش می یابد.
اگر خیلی سریع بریک بزنید، بال سر می خورد. زاویه حمله به شدت افزایش می یابد و فاز کلایمب مدت کوتاه تری طول می کشد و به نسبت ارتفاع کمتری می رسد.
به طور کلی سر خوردن به معنای افت عملکرد است.
برای دستیابی به یک سر خوردن خوب در پرواز دلفینی و همچنین برای داشتن نوسانات با دامنه زیاد، باید فاز کلایمب را با بریکهای ملایم انجام داده و آن را در تمام فاز کلایمب پخش کنیم.
اگر بخواهیم دامنه نوسانات را افزایش دهید، می توانید در طول فاز شتاب از اسپید استفاده کرد. این باعث افزایش مدت زمان این فاز، مصرف بیشتر ارتفاع و سرعت بیشتر در پایان فاز اکسلریشن می شود.
به طورخلاصه، برای تقویت حرکت پیچ باید به آرامی ترمز کنید و ترمز را در طول مدت فاز کلایمب پخش کنید.
هر چه در فاز اکسلریشن بیشترسرعت بگیریم، برای جلوگیری از فرانتال کلپس به عمق کمتری از بریکها نیاز داریم.
برای تقویت حرکت پیچ باید سریع رها کنید. خیلی سریع و کامل ببینید. این فرصتی است که هر بار روی یک حرکت مهم در پرواز کار کنید: دست ها کاملا بالا.
در مورد زمان رها کردن، یک خبر خوب وجود دارد: شما حق انتخاب دارید.
اما باید از عواقب آن آگاه باشید!
برای درک این موضوع، باید به دو منشا فرود نگاه کنیم…